Terug naar nieuwsbrief overzicht

Mijmeren…

Column Directeur-bestuurder Erik Wissink

Wellicht herkenbaar of misschien ben ik ook gevoelig voor het vallen van de bladeren. In deze periode brengen een aantal gebeurtenissen mij terug naar het verleden die mij ook aan het nadenken zetten. Ik wil twee momenten noemen.

Julius
Begin november was mijn beste vriend Julius jarig. Wat heb ik veel met hem beleefd, vooral in de studententijd, en wat hebben we veel diepgaande gesprekken met elkaar gevoerd. Julius had het in zijn verdere leven niet makkelijk, ondanks alle mogelijkheden die hij ogenschijnlijk had. Met als consequentie dat zijn leven op het laatst zich vooral binnen de muren van zijn flat afspeelde en dat hij niet meer werkte.

Julius was heel begaafd en hooggevoelig en kon niet tegen alle prikkels die een baan of het leven buiten van hem vroegen. Dat werd ongemakkelijk in onze relatie, omdat mijn leven zich verder ontwikkelde. Toch slaagden we erin om met elkaar contact te houden, al was dit niet op regelmatige basis. Hij was echt op zoek naar levensgeluk en een zinvolle inrichting van zijn leven. Hoe mooi is het dat, toen ik geconfronteerd werd met een groep kinderen die het moeilijk hadden binnen het huidige onderwijssysteem en die te typeren zijn als “dubbel bijzonder”, ik dit uitvoerig met hem kon bespreken. In één keer kwamen we erachter dat wat waar hij mee worstelde herkend werd in de term dubbel bijzonder. Hij gaf aan dat het zodra het beter met hem zou gaan hij hierin zeker een rol van betekenis wilde spelen. De kinderen helpen te leren leven en te leren gelukkig te zijn. 

Hoe mooi is het nu dan dat zijn naam, in ieder geval binnen dit SWV, een begrip is geworden. En dat zijn naam verbonden is aan een arrangement waarmee we steeds meer kinderen gericht helpen. Voor zijn familie en voor mij leeft hij op deze wijze een beetje voort. 

Dag van de leraar
De dag van de leraar bracht mij terug naar bassischool de Tempel. Ik was op deze school de eerste leerling en stroomde daar in de eerste klas in. De directeur van de school was meneer Roos. Ik had vier jaar les van hem en liep, toen ik op de pedagogische academie zat, ook nog stage bij hem. Ik heb hele mooie herinneringen aan hem. Als pedagoog, verbinder en bouwer. Mooi is dan ook dat we met een aantal oud klasgenoten en teamleden het initiatief hebben genomen om hem op "zijn” school in overleg met de familie weer een plekje te geven.

Voor mij heeft meneer Roos een belangrijke rol gespeeld in het pad dat ik daarna ben opgegaan, het verder studeren (ortho en psychologie) en met wat je doet het verschil maken voor kinderen. Veel dingen waren in de klas bij meneer Roos goed, hij was een rasverteller en er waren duidelijke structuren. Je wist waar je aan toe was. Toch was natuurlijk niet alles goed in mijn huidige visie, maar het geeft in ieder geval voor mij mooie herinneringen aan mijn lagere schooltijd. `
 

Twee mooie herinneringen die me aan het mijmeren brengen en die me (on)bewust helpen in de wijze waarop ik werk. En hoe ik samen met onze partners ‘met elkaar voor het kind’ wil gaan.

Wat zijn jouw meest betekenisvolle momenten?

 

Column Erik

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!